Εποχικότητα, Ταμειακές Ροές και Στρατηγική Τιμολόγησης Ξενοδοχείων
Η βελτιστοποίηση της τιμολόγησης μέσα σε μία περίοδο δεν ισοδυναμεί με τον σχεδιασμό της ταμειακής ροής σε όλο το έτος.
Τα έσοδα ενός εποχικού ξενοδοχείου είναι και αυτά εποχικά. Οι οικονομικές του υποχρεώσεις σπάνια είναι. Η στρατηγική τιμολόγησης τείνει να εστιάζει στη μεγιστοποίηση της απόδοσης μέσα σε μία σεζόν, αξιοποιώντας την αιχμή της ζήτησης, προστατεύοντας την τιμολογιακή ακεραιότητα, βελτιστοποιώντας τις ενδιάμεσες περιόδους. Αυτό είναι απαραίτητο, αλλά αντιμετωπίζει μόνο ένα μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζει πραγματικά μια εποχική επιχείρηση: το χάσμα ανάμεσα στο πότε φτάνουν τα έσοδα και στο πότε οφείλονται οι πάγιες υποχρεώσεις.
Ένα ακίνητο μπορεί να εκτελέσει καλά τη στρατηγική τιμολόγησής του και παρόλα αυτά να αντιμετωπίσει οικονομική πίεση αν η συνοχή ανάμεσα σε ταυτότητα, εμπειρία και έσοδα δεν μεταφράστηκε ποτέ σε μια εικόνα για ολόκληρο το έτος. Η ισχυρή ημερήσια μέση τιμή κατά την υψηλή περίοδο δεν λύνει αυτόματα ένα χάσμα της ταμειακής ροής κατά την χαμηλή περίοδο· απλώς καθορίζει το πόσο απόθεμα είναι σε θέση να παράγει εκείνη η υψηλή περίοδος εξαρχής.
Ιδιοκτήτες που κάνουν οικονομικό σχεδιασμό μόνο μέσα στο πλαίσιο κάθε περιόδου, αντί να τον διαμοιράζουν σε όλο τον χρόνο, τείνουν να λαμβάνουν αποφάσεις τιμολόγησης που φαίνονται σωστές μεμονωμένα αλλά δημιουργούν πίεση όταν λειτουργήσουν συνδυαστικά.
Η αντιμετώπιση της στρατηγικής εσόδων ενός ξενοδοχείου ως ένα ενιαίο σύστημα κατανεμημένο σε όλο το ημερολογιακό έτος, και όχι ως άσκηση βελτιστοποίησης της υψηλής περιόδου, είναι αυτό που επιτρέπει στον σχεδιασμό της ταμειακής ροής και στην τιμολογιακή ακεραιότητα να υποστηρίζουν η μια την άλλη, αντί να λειτουργούν αντίθετα.
