Κερδοφόρο για τη Χρονιά, Χωρίς Ρευστότητα τον Χειμώνα: Γιατί η Ταμειακή Ροή και το Κέρδος Είναι Διαφορετικά Ερωτήματα
Ένα κατάλυμα μπορεί να κλείσει τον ετήσιο ισολογισμό του δείχνοντας υγιές κέρδος και παρόλα αυτά να βρεθεί ανίκανο να πληρώσει τους λογαριασμούς του τον Ιανουάριο. Αυτό δεν είναι αντίφαση, ούτε απόδειξη ότι το υπολογισμένο ποσό κέρδους ήταν λάθος. Είναι απόδειξη ότι η κερδοφορία και η ρευστότητα απαντούν σε δύο διαφορετικά ερωτήματα, και μια εποχική επιχείρηση μπορεί να περάσει τη μια δοκιμή με επιτυχία ενώ να αποτυγχάνει στο άλλο μέσα στην ίδια ακριβώς χρονιά.
Το κέρδος μετράει αν, μέσα σε όλη τη διάρκεια του έτους, τα έσοδα ξεπέρασαν το κόστος. Η ταμειακή ροή μετράει κάτι στενότερο και αμεσότερο: αν, ανά πάσα στιγμή, τα διαθέσιμα ταμειακά κεφάλαια επαρκούν για την κάλυψη των υποχρεώσεων οι οποίες είναι ληξιπρόθεσμες. Ένα εποχικό ξενοδοχείο μπορεί να παράγει μεγάλο πλεόνασμα κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ή πέντε ενεργών μηνών του, αρκετό ώστε να καλύψει άνετα το κόστος όλης της χρονιάς στα χαρτιά, ενώ ταυτόχρονα να διανύει μια πραγματική έλλειψη ρευστότητας κατά τους μήνες πριν φτάσει αυτό το πλεόνασμα. Τα σταθερά έξοδα — εξυπηρέτηση χρέους, ασφάλιση, βασικό ετήσιο προσωπικό, συντήρηση εκτός σεζόν — δεν σταματούν απλώς επειδή έχουν σταματήσει τα έσοδα. Το κενό ανάμεσα στο πότε βγαίνουν τα χρήματα και στο πότε επιστρέφουν είναι εκεί όπου μια κερδοφόρα επιχείρηση μπορεί να βρεθεί ανίκανη να πληρώσει μισθούς.
Αυτή η διάκριση έχει σημασία γιατί οι δύο αριθμοί υποδεικνύουν διαφορετικές διορθωτικές ενέργειες, και η εφαρμογή της με λάθος τρόπο μπορεί αθόρυβα να υπονομεύσει την ίδια επιχείρηση που ο αριθμός κέρδους λέει ότι είναι υγιής. Ένα πρόβλημα ρευστότητας απαιτεί εξομάλυνση: τη δέσμευση ενός μέρους του πλεονάσματος αιχμής ειδικά για την κάλυψη των ταμειακών αναγκών εκτός σεζόν, την προκαταβολική διευθέτηση εποχιακών πιστωτικών διευκολύνσεων αντί αυτό να γίνεται υπό πίεση, ή τον σκόπιμο χρονοπρογραμματισμό μεγάλων δαπανών εκτός σεζόν σε σχέση με το πότε είναι πραγματικά διαθέσιμα τα ταμειακά κεφάλαια. Ένα πρόβλημα κερδοφορίας απαιτεί κάτι δομικά διαφορετικό: την εξέταση του αν το υποκείμενο επιχειρηματικό μοντέλο, στον πυρήνα του, παράγει αρκετό περιθώριο. Η αντιμετώπιση ενός κενού ρευστότητας σαν να ήταν πρόβλημα κερδοφορίας οδηγεί στη λάθος απάντηση: την περικοπή στην ετοιμότητα εκτός σεζόν, τη συντήρηση ή το βασικό προσωπικό από τα οποία εξαρτάται το κατάλυμα για να ανοίξει επιτυχώς την επόμενη σεζόν, προκειμένου να λυθεί ένα πρόβλημα χρονισμού που ποτέ δεν απαιτούσε καμία περικοπή.
Η σύγχυση επιτείνεται από τη χρηματοοικονομική αναφορά που είναι δημιουργημένη γύρω από ετήσια ή οικονομικά στιγμιότυπα, τα οποία δείχνουν καθαρά το ετήσιο αποτέλεσμα αλλά λένε παρά ελάχιστα για τη θέση ρευστότητας του καταλύματος σε κάθε δεδομένο μήνα στην πορεία. Ένας ιδιοκτήτης ή επενδυτής που εξετάζει μόνο την ετήσια κατάσταση βλέπει το κέρδος και εύλογα συμπεραίνει ότι η επιχείρηση είναι υγιής. Αυτό που δεν δείχνει αυτή η κατάσταση είναι αν το κατάλυμα πέρασε τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο διαχειριζόμενο ένα πραγματικό ταμειακό έλλειμμα για να φτάσει στον ίδιο υγιή ετήσιο αριθμό: ένα μοτίβο που, αν παραμείνει χωρίς αντιμετώπιση, τείνει να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο αντί να επιλύεται.
Η σχετική πειθαρχία δεν είναι η επιλογή ανάμεσα στο κέρδος και την ταμειακή ροή ως το «πραγματικό» μέτρο υγείας ενός ξενοδοχείου. Είναι η αναγνώριση ότι μια εποχική επιχείρηση απαιτεί αυτά τα δύο ερωτήματα να τίθενται ξεχωριστά, με τους δικούς τους όρους, γιατί ένα κατάλυμα μπορεί να είναι απόλυτα υγιές στο ένα και πραγματικά εκτεθειμένο στο άλλο, και η απομονωμένη εξέταση του ετήσιου αριθμού ποτέ δεν θα αποκαλύψει ποιο από τα δύο ισχύει.
