Κέρκυρα, Ναύπλιο, και η Αποικιακή Κληρονομιά ως Τουριστικό Προϊόν
Δύο ελληνικοί προορισμοί που διαμορφώθηκαν μέσα από αιώνες ξένης κυριαρχίας. Αυτό που έκανε ο καθένας από αυτούς με αυτή την κληρονομιά είναι ότι παρήγαγε δύο διακριτά τουριστικά προϊόντα και δύο εντελώς διαφορετικά διδάγματα για το πώς μπορεί να αναπτυχθεί μια κληρονομημένη ταυτότητα.
Η ταυτότητα της Κέρκυρας καθορίστηκε μέσα από περίπου τέσσερις αιώνες Ενετικής κυριαρχίας, αρκετά μεγάλης διάρκειας ώστε να καθορίσει την αρχιτεκτονική, την κουζίνα και τον χαρακτήρα του νησιού με τρόπους ακόμα ορατούς σήμερα: κομψές αψίδες, παστέλ προσόψεις, και ιταλική πολεοδομία που κέρδισε στην Παλιά Πόλη της Κέρκυρας την αναγνώριση της UNESCO, διακριτή από οπουδήποτε αλλού στο Αιγαίο ή το Ιόνιο. Η Κέρκυρα δεν έχασε ποτέ αυτή την ταυτότητα ούτε χρειάστηκε να την ανακαλύψει ξανά· το Ενετικό στρώμα συνέχισε να είναι εμφανές αδιάκοπα, μέσα στη σύγχρονη τουριστική οικονομία που τελικά αναπτύχθηκε γύρω του.
Η κληρονομιά του Ναυπλίου είναι περισσότερο στρωματοποιημένη παρά ενιαία. Η πόλη πέρασε ανάμεσα σε Φράγκικη, Ενετική και Οθωμανική κυριαρχία στο πέρασμα των αιώνων, η καθεμία αφήνοντας διακριτά σημάδια: Ενετικές οχυρώσεις στο Παλαμήδι και το Μπούρτζι, ένα πρώην τζαμί που αργότερα φιλοξένησε το πρώτο Ελληνικό Κοινοβούλιο, νεοκλασικά κτίρια από την περίοδο του ως πρώτη πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους το 1827. Εκεί όπου η Κέρκυρα έλαβε μία κυρίαρχη αποικιακή ταυτότητα, το Ναύπλιο συσσώρευσε αρκετές, συμπιεσμένες σε μια μικρή, περπατήσιμη πόλη.
Αυτό που κάνει την περίπτωση του Ναυπλίου πραγματικά διακριτή είναι το πώς επιβίωσε άθικτη η ταυτότητά του. Όταν η ελληνική πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Αθήνα το 1834, η ανάπτυξη του Ναυπλίου ουσιαστικά σταμάτησε: δεν εκσυγχρονίστηκε ποτέ με τον τρόπο που θα εκσυγχρονιζόταν μια συνεχώς σημαντική πόλη. Αυτή η στασιμότητα, εύκολα αναγνώσιμη ως παρακμή εκείνη την εποχή, αντ’ αυτού διατήρησε τα Ενετικά, Οθωμανικά και νεοκλασικά στρώματα πλήρως άθικτα, ακριβώς επειδή δεν υπήρχε οικονομική πίεση να κατεδαφιστούν και να ξαναχτιστούν. Η στρωματοποιημένη ταυτότητα του Ναυπλίου επιβιώνει σήμερα σε μεγάλο βαθμό επειδή η πόλη θεωρήθηκε, για έναν αιώνα, πολύ ασήμαντη για να αλλάξει.
Ως τουριστικό προϊόν, αυτό παράγει δύο διαφορετικές προσφορές. Η Κέρκυρα πουλά μια συνεκτική, ενιαία αποικιακή ατμόσφαιρα: ένας επισκέπτης κάνει κράτηση στην Κέρκυρα περιμένοντας μία συνεπή αισθητική και πολιτισμική εμπειρία σε όλη τη διάρκεια της διαμονής του. Το Ναύπλιο πουλά την ίδια την πολυπλοκότητα: ένας επισκέπτης κινείται μέσα από αρκετά διακριτά ιστορικά στρώματα μέσα σε μια ενιαία, συμπαγή πόλη, το καθένα ευανάγνωστο και ξεχωριστό από τα άλλα αντί να αναμιγνύεται σε μία ατμόσφαιρα. Κανένα από τα δύο δεν είναι κατώτερο προϊόν από το άλλο. Είναι θεμελιωδώς διαφορετικά προϊόντα, που απαιτούν ξεχωριστή τοποθέτηση.
Η επιχειρηματική συνέπεια είναι συγκεκριμένη για τον καθένα από τους δύο προορισμούς. Ένα περιουσιακό στοιχείο φιλοξενίας στην Κέρκυρα πετυχαίνει ενισχύοντας συνεπώς τη μοναδική Ενετική ατμόσφαιρα σε κάθε σημείο επαφής με τον επισκέπτη: κάθε στοιχείο που σπάει αυτή τη συνοχή αποδυναμώνει το σύνολο του προϊόντος, η ίδια δυναμική που εξετάστηκε αλλού σε αυτό το έργο σχετικά με την αρχιτεκτονική συνέπεια στις Κυκλάδες. Ένα περιουσιακό στοιχείο φιλοξενίας στο Ναύπλιο πετυχαίνει με την αντίθετη πειθαρχία: κάνοντας τα στρώματα ευανάγνωστα αντί να τα εξομαλύνει σε μια ενιαία γενική αφήγηση «ιστορικής πόλης», αφού η ίδια η στρωματοποίηση, παρουσιασμένη με ακρίβεια, είναι το πραγματικό διαφοροποιημένο προϊόν που πωλείται.
