VIOS: Το Λειτουργικό Σύστημα της Συμβίωσης Ανθρώπου – Μηχανής

VIOS: Το Λειτουργικό Σύστημα της Συμβίωσης Ανθρώπου – Μηχανής

Η συζήτηση γύρω από την τεχνολογία στη φιλοξενία συνήθως πλαισιώνεται ως μια επιλογή: ανθρώπινη κρίση ή μηχανική αυτοματοποίηση, διαίσθηση ή αποδοτικότητα. Αυτό το πλαίσιο είναι λάθος, και συσκοτίζει το πιο χρήσιμο ερώτημα: όχι ποιο από τα δύο να επιλέξουμε, αλλά πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο.

Το ένστικτο, όταν απορρίπτεται αυτό το πλαίσιο, είναι συνήθως να αντιμετωπίζεται η μηχανική ταχύτητα ως η απρόβλεπτη μεταβλητή: το μέρος του συστήματος που απαιτεί προσοχή, περιορισμό, εποπτεία. Αυτό αντιστρέφει τον πραγματικό κίνδυνο. Μια μηχανή, μόλις λάβει έναν στόχο, συμπεριφέρεται με σχεδόν τέλεια προβλεψιμότητα: επιδιώκει ακριβώς αυτό που της ζητήθηκε, σε κλίμακα, χωρίς δισταγμό ή επανερμηνεία. Η πρόθεση είναι η μεταβλητή που είναι γνήσια ασταθής: ασαφής, ασυνεπώς εφαρμοσμένη, κρατημένη άτυπα στην κρίση κάποιου αντί να έχει μεταφραστεί σε ένα ρητό όριο. Η αβεβαιότητα ποτέ δεν βρισκόταν στη μηχανή. Βρισκόταν πάντα στο πόσο καθαρά, ή πόσο ελλιπώς, είχε οριστεί η πρόθεση πριν αρχίσει να τρέχει η μηχανή. Η μηχανή είναι απλώς ο καθρέφτης που μεγεθύνει όποια πρόθεση της δόθηκε, και είναι πιο εύκολο να κατηγορήσεις τον καθρέφτη για αυτό που αντανακλά, παρά να παραδεχτείς ότι η εικόνα ποτέ δεν είχε ρυθμιστεί σωστά εξαρχής.

Στα ελληνικά, βίος σημαίνει τρόπος ζωής. Ως ένας λειτουργικός τύπος για το πώς πρέπει πραγματικά να λειτουργεί η τεχνολογία μέσα σε ένα σύστημα φιλοξενίας, ορίζεται ως εξής: 

V (Ταχύτητα) × Ι (Πρόθεση) = OS (Λειτουργικό Σύστημα)

Η ταχύτητα είναι αυτό που προσφέρει η μηχανή: επεξεργασία δεδομένων τιμολόγησης, ανάλυση σημάτων ζήτησης, διανομή πληροφορίας σε κανάλια, όλα με ταχύτητα που κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να ταιριάξει. Η πρόθεση είναι αυτό που μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να ορίσει: τη συγκεκριμένη ταυτότητα που έχει επιλέξει να εκφράσει ένα κατάλυμα, τα όρια που την προστατεύουν, τις κρίσεις που μια μηχανή δεν έχει καμία βάση να κάνει μόνη της. Κανένας από τους δύο όρους της εξίσωσης δεν κάνει κάτι ουσιαστικό απομονωμένα. Η ταχύτητα χωρίς πρόθεση είναι ταχύτητα εφαρμοσμένη σε τίποτα συγκεκριμένο: ένα σύστημα που επεξεργάζεται αποδοτικά αλλά δεν έχει συνεκτική κατεύθυνση να υπηρετήσει. Η πρόθεση χωρίς ταχύτητα είναι μια στρατηγική που ποτέ δεν φτάνει στην κλίμακα ή την ταχύτητα που απαιτεί σήμερα η αγορά. Πολλαπλασιασμένες μαζί, παράγουν κάτι που καμία από τις δύο δεν θα μπορούσε να παράξει ξεχωριστά: ένα σύστημα που κινείται με ταχύτητα μηχανής παραμένοντας αναγνωρίσιμα διαμορφωμένο από μια συγκεκριμένη, ανθρώπινα ορισμένη ταυτότητα.

Η φιλοξενία δοκιμάζει αυτόν τον συνδυασμό πιο άμεσα από τους περισσότερους κλάδους, γιατί εδώ δεν είναι αφηρημένος: εμφανίζεται ως φυσικός χώρος, ανθρώπινη αλληλεπίδραση και πραγματικά έσοδα. Μια μηχανή τιμολόγησης αφημένη να βελτιστοποιεί αποκλειστικά με τη δική της λογική θα κυνηγήσει ό,τι ανταμείβουν τα δεδομένα, αδιάφορη για το αν η τιμή που προκύπτει ταιριάζει ακόμη με αυτό που προσπαθεί να είναι το κατάλυμα. Η ίδια μηχανή, περιορισμένη από μια ρητά ορισμένη ταυτότητα — αυτό το κατάλυμα δεν ανταγωνίζεται στην τιμή, αυτό το κατάλυμα προστατεύει μια συγκεκριμένη εμπειρία επισκέπτη ακόμη και με κόστος την πληρότητα — παράγει εντελώς διαφορετικό αποτέλεσμα από τα ίδια δεδομένα, γιατί η ταχύτητα πολλαπλασιάζεται με μια συγκεκριμένη, ανθρώπινα ορισμένη πρόθεση αντί να λειτουργεί απεριόριστα.

Αυτό είναι το ίδιο επιχείρημα που έχει κάνει αυτό το έργο από την αρχή, εφαρμοσμένο ειδικά στην ίδια την τεχνολογική υποδομή: ένα σύστημα χωρίς μια ανθρώπινα ορισμένη ταυτότητα από πίσω δεν γίνεται πιο αποδοτικό καθώς κλιμακώνεται, γίνεται πιο αποδοτικά αποσυνδεδεμένο από αυτό που έπρεπε να είναι το κατάλυμα.